• Παιδαγωγικά,  Συνεντεύξεις,  Τέχνη

    Συνέντευξη της Κάρμεν Ρουγγέρη στο psychopedagogy.gr

    Η Κάρμεν Ρουγγέρη είναι μια διακεκριμένη Ελληνίδα σκηνοθέτις, ηθοποιός και συγγραφέας, γνωστή κυρίως για τη συνεισφορά της στο παιδικό θέατρο. Γεννήθηκε το 1944 στην Αθήνα από Ιταλό εκπαιδευτικό πατέρα και Ελληνίδα μητέρα. Έχει μια μεγαλύτερη αδελφή και σπούδασε τραγούδι στο Ελληνικό Ωδείο και θέατρο στη Δραματική Σχολή Θεάτρου. Η Κάρμεν Ρουγγέρη έχει σκηνοθετήσει και παρουσιάσει πολλές παιδικές παραστάσεις, αναδεικνύοντας το πάθος της για το παιδικό θέατρο και την αγάπη της προς τα παιδιά. Μεταξύ των παραστάσεών της περιλαμβάνονται τίτλοι όπως “Μαγικό Κλειδί”, “Ομήρου Ιλιάδα” και “Θησέας και Μινώταυρος”, παρουσιασμένοι σε διάφορα θέατρα και πολιτιστικά κέντρα σε όλη την Ελλάδα. Η δουλειά της δεν περιορίζεται μόνο στη σκηνοθεσία και την ηθοποιία,…

  • Ευαισθητοποίηση,  Ψυχολογία

    Πώς τα social media υπονομεύουν τη ζωή;

    Η επίδραση των social media στη ζωή των ανθρώπων είναι ένα πολυδιάστατο θέμα, με την έρευνα να δείχνει τόσο θετικές όσο και αρνητικές επιδράσεις. Η αλήθεια είναι ότι η επίδραση των social media εξαρτάται από πολλούς παράγοντες, όπως τον τρόπο και τον χρόνο χρήσης, τις προσωπικές συνθήκες και την αντοχή του κάθε ατόμου στο stress και την πίεση που μπορεί να προκαλέσουν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Αρνητικές Επιδράσεις Θετικές Επιδράσεις Η ισορροπημένη χρήση των social media απαιτεί συνειδητοποίηση των πιθανών κινδύνων και την εφαρμογή στρατηγικών για την αποφυγή τους, όπως η οριοθέτηση του χρόνου που αφιερώνουμε σε αυτά, η κριτική αξιολόγηση του περιεχομένου που καταναλώνουμε, και η ενίσχυση των πραγματικών,…

  • Παιδαγωγικά,  Ψυχολογία

    Ο ρόλος του Make-Believe Play στην ανάπτυξη του εαυτού

    Η πρώιμη παιδική ηλικία αποτελεί μια κρίσιμη περίοδο για την ανάπτυξη της αυτορρύθμισης, η οποία περιλαμβάνει ικανότητες όπως ο έλεγχος των παρορμήσεων, η αυτοκαθοδήγηση της σκέψης και της συμπεριφοράς, και η υπεύθυνη δράση. Επίσης, αυτή η περίοδος αντιπροσωπεύει την “υψηλή περίοδο” του ευφάνταστου παιχνιδιού, καθιστώντας το σημαντικό για την ανάπτυξη των παιδιών. Ο Ρώσος ψυχολόγος Lev Vygotsky υποστήριξε ότι το ευφάνταστο παιχνίδι είναι ένας καθοδηγητικός παράγοντας στην ανάπτυξη, προσφέροντας στα παιδιά μια μοναδική ευκαιρία να εξασκήσουν και να ενισχύσουν τις αυτορρυθμιστικές τους ικανότητες. Η φαντασία βοηθά τα παιδιά να διακρίνουν τις εσωτερικές ιδέες από την πραγματικότητα, αλλάζοντας τη συνήθη έννοια των αντικειμένων και να βασίζονται στη σκέψη αντί για την…

  • Βιβλίο,  Τέχνη,  Ψυχολογία

    Το “φαινόμενο της Αγκάθα Κρίστι”

    Η εκπληκτική επιτυχία και η αντοχή στο χρόνο των έργων της Αγκάθα Κρίστι, μιας από τις πιο διάσημες και δημοφιλείς συγγραφείς μυστηρίου και εγκλήματος στην ιστορία, είναι αναλλοίωτη στο χρόνο. Η Α. Κρίστι είναι γνωστή για τη δημιουργία αξέχαστων χαρακτήρων όπως ο Ερκιουλ Πουαρό και η Μις Μαρπλ, καθώς και για την ικανότητά της να δημιουργεί περίπλοκες και ενδιαφέρουσες πλοκές που κρατούν τον αναγνώστη στην τσίτα μέχρι την τελευταία σελίδα. Η Αγκάθα Κρίστι γεννήθηκε το 1890 και πέθανε το 1976, άφησε πίσω της ένα τεράστιο όγκο εργασίας, περιλαμβάνοντας περισσότερα από 66 ντετέκτιβ μυθιστορήματα, 14 συλλογές διηγημάτων, και το παγκοσμίως διάσημο θεατρικό έργο “Η Ποντικοπαγίδα”, το οποίο παίζεται αδιάκοπα στο Λονδίνο…

  • Παιδαγωγικά,  Ψυχολογία

    Αυτοεκτίμηση και αυτοεικόνα

    Ένας σημαντικός παράγοντας που συνδέεται με το άτομο και αποτελεί σημαντικό παράγοντα πρόληψης είναι η αυτοεκτίμηση. Η αυτοεκτίμηση αναφέρεται στο πώς νιώθουμε σχετικά με τις πλευρές του εαυτού μας όπως η εμφάνιση, οι ικανότητες, η συμπεριφορά, οι εμπειρίες του παρελθόντος, και επίσης σημαντικό, το πώς μας βλέπουν οι άλλοι, ενώ η αυτοπεποίθηση, αφορά τον τρόπο που σκεφτόμαστε σχετικά με αυτές τις πλευρές του εαυτού μας. Ενώ και οι δύο όροι σχετίζονται με την περιγραφή του εαυτού, μόνο η αυτοεκτίμηση εμπεριέχει το στοιχείο της αξιολόγησης. Η περιγραφή της αυτοεκτίμησης είναι η συνείδηση, η επίγνωση του «καλού» σε κάποιο άτομο, είναι το αποτέλεσμα της εκτίμησης ενός ατόμου, των εικόνων του εαυτού του,…

  • Ψυχοθεραπεία,  Ψυχολογία

    Βιογραφία του J. Lacan

    Ο Jacques Lacan γεννήθηκε στις 13 Απριλίου του 1901 στο Παρίσι και πέθανε το Σεπτέμβριο του 1981 στο Παρίσι. Είναι ο πρωτότοκος γιός μίας οικογένειας οξοποιιών. Ένας αδελφός που γεννιέται ένα χρόνο αργότερα, πεθαίνει δύο χρόνια μετά. Στη συνέχεια γεννιούνται μία αδελφή και ένας αδελφός. Το οικογενειακό περιβάλλον διαπνέεται από μία καθολική θρησκευτικότητα. Ο μικρός αδελφός γίνεται Βενεδικτίνος. Επίσης, η οικογένεια σημαδεύεται από τις πολλές συγκρούσεις ανάμεσα στον πατέρα και τους γονείς του που μένουν στο ίδιο σπίτι. Ο Lacan κάνει λαμπρές σπουδές στο κολλέγιο Stanislas. Το πάθος του είναι η φιλολογία και η φιλοσοφία (Spinoza, Nietzsche, κ.λπ). Σπουδάζει ιατρική και ειδικεύεται στη νευρολογία και στην ψυχιατρική. Κάνει την πρακτική…

  • Ψυχολογία

    Κοινωνικές Αναπαραστάσεις

    Η έννοια των αναπαραστάσεων μελετήθηκε για πρώτη φορά από τον γάλλο Κοινωνιολόγο Durkheim, ο οποίος τις χαρακτήρισε ως συλλογικές, τονίζοντας την ιδιαιτερότητα και την επικυριαρχία της συλλογικής σκέψης σε σύγκριση με την ατομική. Τα άτομα ή ατομικά γεγονότα τοποθετούνται κάτω από τα συλλογικά γεγονότα, που θεωρούνται πιο σημαντικά. Η κοινωνική ομάδα έχει μια συλλογική συνείδηση, που αποτελεί μια ελεγκτική αρχή που έχει τη δική της υπόσταση και μοιάζει με ένα συνεκτικό σύστημα που αποτελείται από πεποιθήσεις, συναισθήματα, αναμνήσεις, ιδανικά ή εμπνεύσεις καθώς και από αναπαραστάσεις που μοιράζονται όλα τα μέλη της κοινωνίας.  Η συλλογική συνείδηση υπερβαίνει τις κοινωνικές διαιρέσεις, επισφραγίζει την κοινότητα και διασφαλίζει την αιωνιότητα και τη μονιμότητα. Επιβάλλει…

  • Ψυχοθεραπεία,  Ψυχολογία

    Ο μηχανισμός άμυνας της Εκδραμάτισης

    Με την εκδραμάτιση το ασυνείδητα αγχωμένο άτομο μετατρέπει την παθητική συμπεριφορά σε ενεργητική, μετασχηματίζοντας την αίσθηση της ανημπόριας και ευαλωτότητας σε μια εμπειρία δύναμης και ισχύος, ανεξάρτητα από το πόσο αρνητικό είναι το δράμα που παίζεται. Η ουσία της εκδραμάτισης δεν είναι η καλή ή η κακή φύση των πράξεων του ατόμου, αλλά η ασυνείδητη και τρομακτική φύση των παρορμήσεων που προτρέπουν το άτομο σε δράση, καθώς και ο αυτόματος ψυχαναγκαστικός τρόπος με τον οποίο πραγματοποιείται η εκδραματιζόμενη συμπεριφορά. Υπάρχουν αρκετές υποκατηγορίες, με ασυνείδητα συνήθως κίνητρα, οι οποίες εμπίπτουν στη γενική κατηγορία της εκδραμάτισης. Αυτές περιλαμβάνουν, για παράδειγμα, την επιδειξιομανία, την ηδονοβλεψία, το σαδισμό, το μαζοχισμό, τη διαστροφή και όλους…

  • Ψυχοθεραπεία,  Ψυχολογία

    Tα είδη του άγχους

    Πόσα είδη μπορεί να έχει το άγχος; Το πραγματικό άγχος είναι το άγχος που δεν έχει να κάνει με την εσωτερική μας ζωή. Για παράδειγμα πραγματικό άγχος είναι όταν βιαζόμαστε να πάμε στην ώρα μας στη δουλειά, όταν έχουμε την ευθύνη ενός πρότζεκτ, όταν ξεκινάμε κάτι καινούριο, όταν βγαίνουμε στην εκπομπή. Αυτά και ένα σωρό άλλα πράγματα αποτελούν πηγές άγχους. Αυτά δεν αφορούν την εσωτερική ψυχική μας ζωή – είναι έξω από εμάς. Μπορεί να μας επηρεάζουν μεν, όμως αντιμετωπίζονται με κάποια κινητοποίηση.  Επίσης, υπάρχουν τρόποι για να μειωθεί αυτό το άγχος. Το να μπορούμε να εστιάζουμε στη στιγμή, να είμαστε παρόντες και να μην μας κατακλύζουν οι έννοιες είναι…

  • Ψυχολογία

    Διαταραχή ταυτότητας στην εφηβεία και οριακότητα

    Η εφηβεία αναγνωρίζεται εδώ και καιρό ως μια κρίσιμη περίοδος για την ανάπτυξη της ταυτότητας, κατά την οποία τα άτομα εξερευνούν και αποκρυσταλλώνουν πτυχές του εαυτού τους σε σχέση με τον κόσμο γύρω τους. Παρά την αναγνώριση αυτής της περιόδου ως μια φάση αλλαγής και πρόκλησης, τόσο από ψυχολογική όσο και από νευροαναπτυξιακή σκοπιά, οι συναφείς δυσκολίες, όπως η ανησυχία, το άγχος, οι διαπροσωπικές συγκρούσεις, οι διαταραχές της διάθεσης και η επικίνδυνη συμπεριφορά που βιώνουν ορισμένοι έφηβοι, δεν λαμβάνονται πάντα επαρκώς υπόψη. Η διάκριση μεταξύ της κανονιστικής σύγχυσης ταυτότητας και της δυσλειτουργικής διαταραχής στη διαμόρφωση ταυτότητας αποτελεί ένα πεδίο που χρήζει περαιτέρω διερεύνησης. Η έρευνα των Crawford, Cohen, Johnson, Sneed…

  • Ψυχολογία

    Η ψυχολογία της μάζας του Gustave Le Bon

    Ο Gustave Le Bon, γάλλος γιατρός, λόγιος και κοινωνικός αναλυτής, στο έργο του του 1895, διατύπωσε τη θεωρία ότι μια συνάθροιση ανθρώπων αποκτά, υπό ορισμένες συνθήκες, εντελώς διαφορετικές ιδιότητες από αυτές του κάθε ατόμου, σχηματίζοντας ένα “ψυχολογικό πλήθος” με μια συλλογική ψυχή. Ο Le Bon υποστηρίζει ότι το πλήθος αυτό υπόκειται στον νόμο της νοητικής ενότητας των πληθών, εκδηλώνοντας ακατανίκητη δύναμη, υποβολή και μετάδοση συναισθημάτων και πράξεων, προκαλώντας έτσι την εύκολη θυσία του ατομικού συμφέροντος στο συλλογικό. Ο Le Bon ισχυρίζεται ότι το πλήθος, υπό την επίδραση των αιτιών αυτών, υποβαθμίζεται στην κλίμακα του πολιτισμού, αδυνατώντας να αξιολογήσει ή να ελέγξει τα συναισθήματα και τις πράξεις του, μετατρεπόμενο σε έναν…