Τέχνη

“Θα υπάρχω ως μακρινή ανάμνηση”

“Η ζωή είναι σαν να κάνεις ένα μακρινό ταξίδι.

Αλλιώς αισθάνεσαι όταν ξεκινάς, αλλιώς όταν πλησιάζεις προς το τέλος.
Κι εγώ έχω την εντύπωση ότι φθάνω λιγάκι προς το τέλος του ταξιδιού.
Ετοιμάζομαι να κατέβω.

‘Η Ιθάκη σου έδωσε το ωραίο…
ταξίδι, η Ιθάκη δε σε γέλασε’.

Ωραίο ταξίδι, ναι!

Με ποικιλία, με αρώματα, μπαχαρικά και λογής λογής πράγματα, με πίκρες, πόνους, θανάτους, έρωτες, με απογοητεύσεις, με τον αφανισμό ανθρώπων γύρω μου.

Τα χρόνια που πέρασαν;

Δεν μου έμαθαν τίποτα.
Ότι η ζωή είναι ένα τίποτα.

Αυτό μονάχα…

Ούτε με δίδαξαν τίποτα. Όσα σφάλματα έκανα μικρός, τα ίδια έκανα και μεγαλύτερος, τα ίδια κάνω και τώρα.
Είμαι μόνος και νιώθω μόνος.

Όσο για την επιτυχία,

ποτέ μα ποτέ, δεν αισθάνθηκα καμία ασφάλεια.

Θα υπάρχω ως μακρινή ανάμνηση,

ως μια γνωριμία που πρόσφερε κάποιες ευκαιρίες για κρίσεις, για συγκρίσεις, για παραδείγματα προς αποφυγήν.
Ένας συμπαθής εφιάλτης!

Ο Χόρν -θα λες- Θεός σχωρέσ’ τον, ήταν υποφερτός, ανυπόφορος!… “

(Απόσπασμα από το Λεύκωμα ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΧΟΡΝ που εκδόθηκε το 1999 από το ΙΔΡΥΜΑ ΓΟΥΛΑΝΔΡΗ – ΧΟΡΝ)

Έφυγε από τη ζωή στις 16 Ιανουαρίου 1998.