Η αποξένωση ενήλικου παιδιού από τους γονείς σπάνια γίνεται «ξαφνικά» ή για έναν μικρό λόγο. Συνήθως είναι το τέλος μιας πολύ μακριάς εσωτερικής διαδικασίας, όπου το παιδί —πια ενήλικας— σταματά να ελπίζει ότι οι γονείς θα καταλάβουν, θα αλλάξουν ή θα αναλάβουν ευθύνη. Μερικές συχνές αιτίες: 1. Χρόνια συναισθηματική παραμέληση Όταν το παιδί μεγάλωσε χωρίς πραγματική ακρόαση, αναγνώριση, προστασία ή συναισθηματικό κράτημα. Όχι απαραίτητα με «κραυγαλέα κακοποίηση», αλλά με ένα διαρκές: δεν με βλέπουν, δεν με πιάνουν, δεν υπάρχω ως…

«They will teach you not to shine. And you will shine instead.»~ Pier Paolo Pasolini Από μικροί, πολλοί από εμάς διδασκόμαστε –άμεσα ή έμμεσα– ότι δεν είναι καλό να ξεχωρίζουμε, να διεκδικούμε, να λάμπουμε. Η κοινωνία συχνά μας εκπαιδεύει στην «ασφάλεια της μετριότητας», όπου το διαφορετικό ή το φωτεινό θεωρείται απειλή. Κι όμως, η ψυχολογία μάς δείχνει ότι η αυθεντικότητα είναι βασική προϋπόθεση ψυχικής υγείας. Η καταπίεση του εαυτού, η συνεχής συμμόρφωση και η απόκρυψη των δυνατοτήτων μας οδηγούν σε…

Η ψυχοθεραπεία λαμβάνει χώρα στην επικάλυψη δύο τομέων παιχνιδιού, αυτού του θεραπευόμενου και του θεραπευτή. Η ψυχοθεραπεία έχει να κάνει με δύο άτομα που παίζουν μαζί. Το συμπέρασμα αυτού είναι ότι όπου το παιχνίδι δεν είναι δυνατό, τότε η εργασία που γίνεται από τον θεραπευτή κατευθύνεται στο να φέρει τον ασθενή από μια κατάσταση που δεν μπορεί να παίξει σε μια κατάσταση που μπορεί να παίξει (Winnicott, 1971). Εάν ο θεραπευτής δεν μπορεί να παίξει, τότε δεν είναι κατάλληλος για…

Η ικανότητα του ανθρώπου να αναγνωρίζει, να επεξεργάζεται και να εκφράζει τα συναισθήματά του αποτελεί βασικό θεμέλιο της ψυχικής υγείας και των διαπροσωπικών του σχέσεων. Ωστόσο, υπάρχουν άτομα που παρουσιάζουν σοβαρή δυσκολία σε αυτή τη διαδικασία, ένα φαινόμενο που στην ψυχολογική επιστήμη ονομάζεται αλεξιθυμία. Ο όρος αυτός, που προέρχεται από τις ελληνικές λέξεις “α-” (στερητικό), “λέξις” (λέξη) και “θύμος” (συναίσθημα, ψυχή), χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά από τον Peter Sifneos το 1973 για να περιγράψει την αδυναμία κάποιων ατόμων να μεταφράσουν…

Τα πρώτα 18 χρόνια λειτουργούν σαν «λειτουργικό σύστημα»∙ χαράσσουν τις στρατηγικές με τις οποίες ρυθμίζουμε συναίσθημα, ερμηνεύουμε την εξουσία και συνδεόμαστε με σημαντικούς άλλους. Όταν αυτό το σύστημα καταγραφεί με ασυνέπεια, απόρριψη ή υπερπροστασία, η σχέση με τους γονείς μπορεί—χρόνια αργότερα—να φορτίζεται με απόσταση, θυμό ή ευθεία ασέβεια. Η σύγχρονη βιβλιογραφία δείχνει ότι επτά συγκεκριμένες εμπειρίες είναι κατεξοχήν «προγνωστικοί δείκτες». 1. Ασυνεπείς κανόνες Η εναλλαγή αυστηρότητας-χαλαρότητας ενεργοποιεί το συστημικό άγχος πρόβλεψης. Ο προμετωπιαίος φλοιός δυσκολεύεται να εσωτερικεύσει σταθερούς κανόνες, ενώ…

Η αγάπη δεν ενώνει μόνο στις χαρές και τις δυσκολίες, αλλά φαίνεται ότι επεκτείνεται και σε ζητήματα ψυχικής υγείας. Μια διεθνής ερευνητική ομάδα κατέγραψε αξιοσημείωτες ομοιότητες ανάμεσα σε συζύγους που αφορούν εννέα σοβαρές ψυχιατρικές διαταραχές. Τα μοτίβα αυτά εμφανίζονται με συνέπεια σε διαφορετικές χώρες και παραμένουν σταθερά σχεδόν για έναν αιώνα. Πρόκειται για μία από τις μεγαλύτερες μελέτες που έχουν γίνει ποτέ στο αντικείμενο, με δείγμα που ξεπέρασε τα 14 εκατομμύρια ανθρώπους. Σταθερά μοτίβα σε διαφορετικές κουλτούρες Μικρότερες έρευνες στο…